Technika nawadniania doustnego.
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca stosowanie doustnych płynów nawadniających o składzie: NaCI — 3,5 g.KCI — 1,5 g, NaHC03 — 2,5 g, glukoza — 20,0 g, woda destylowana — 1000,0 ml. Płyn nawadniający o powyższym składzie przyrządza apteka. Postępowanie: chłodny płyn podaje się doustnie w małych porcjach, ale bardzo często łyżeczką, ok. 1 łyżeczki do herbaty na minutę, co daje ok. 200—300 ml na godzinę. Przeciętnie dziecko powinno wypić w ciągu dnia 500—1500 ml płynu. W naszym kraju preparatem dostępnym w aptekach do nawadniania doustnego jest Gastrolit w tabletkach, który przyrządza się następująco: 2 tabletki na 100 ml wody przegotowanej. Sposób nawadniania jak powyżej.
Ostra biegunka u niemowląt karmionych piersią ma zwykle przebieg łagodniejszy i nie prowadzi do ostrych zaburzeń ogól-noustrojowych, natomiast u niemowląt karmionych sztucznie przebieg choroby jest ciężki. Dlatego podstawowym postępowaniem leczniczym w domu, zanim dziecko zostanie zbadane przez lekarza, winno być uzupełnianie strat wody i elektrolitów doustnie, przez wprowadzenie tzw. diety wodnej. Podaje się płyny zawierające glukozę i roztwory elektrolitowe lub tzw. zupę marchwiankę (wywar z marchwi gotowanej), o ile marchew nie jest skażona azotanami.
Lekka biegunka charakteryzuje się występowaniem kilku stolców na dobę, których konsystencja jest papkowata, lub stolce są zwarzone i mogą być koloru żółtego lub zielonego. Nie występują wymioty, a dziecko wykazuje niechęć do jedzenia. Jeśli objawy chorobowe nie narastają, to dalszy przebieg jest pomyślny, pod warunkiem wdrożenia leczenia przepisanego przez lekarza. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania w każdym typie biegunki jest karmienie piersią.
Wady wzroku Oko miarowe
W prawidłowym oku biegnące równolegle promienie świetlne załamują się w rogówce oraz soczewce i skupiają na siatkówce, gdzie powstaje wyraźny obraz oglądanego przedmiotu. Aby zjawisko to mogło powstać, wszystkie części oka, przez które biegną promienie świetlne, muszą być prawidłowe, a ponadto musi istnieć prawidłowy stosunek między długością oka a siłą łamiącąjego układu optycznego. Oko takie nazywamy miarowym.
Biegunka pochodzenia wirusowego
Spośród enteropatogennych wirusów biegunkę wywołuje najczęściej rotawirus, rzadziej inne wirusy. W klimacie umiarkowanym zakażenia wirusowe występują głównie w okresie od października do kwietnia, ze szczytem zachorowań listo-pad-styczeń, dotyczą dzieci między 6—24 miesiącem życia, rzadziej występują u noworodków i dzieci starszych. Zakażenie pochodzi od osób dorosłych i dzieci starszych. Średni czas trwania biegunki wynosi 2—5 dni. Dzieci z wirusowymi zakażeniami częściej wymiotują niż w innych zakażeniach jelitowych, a ich stolce są bardziej wodniste, mówi się wówczas o biegunce wodnej z wymiotami.
Bakterie inwazyjne po wtargnięciu do przewodu pokarmowego osiedlają się głównie w końcowym odcinku jelita cienkiego i w jelicie grubym. Przedostają się następnie do nabłonka jelitowego i uszkadzają go, prowadząc również do martwicy głębszych warstw błony śluzowej jelita, do owrzo-dzeń, uszkodzenia drobnych naczyń oraz krwawienia. Bakterie enteroinwazyjne wywołują śluzowokrwawą biegunkę (np. w czerwonce), ale wolniej prowadzą do odwodnienia. Obraz kliniczny czerwonki i duru brzusznego — p. rozdz. „Choroby zakaźne wieku dziecięcego” s. 193). U dzieci specjalne znaczenie w wywołaniu biegunki mogą mieć zakażenia pozajelitowe w przebiegu zakażeń układu oddechowego lub zapalenia ucha środkowego oraz związane z ogólnym zakażeniem ustroju.
Wtórnym następstwem uszkodzenia kosmków jelita cienkiego w czasie zakażenia enterotoksycznymi szczepami Escherichia coli i rotawirusem może być także niewydolność enzymatyczna, tj. zmniejszona aktywność disacharydaz (enzymów wewnątrzkomórkowych), biorących udział w procesie trawienia disacharydów: laktozy — cukru zawartego w mleku, oraz innych cukrów zawartych w pożywieniu: sacharozy i maltozy, co prowadzi do objawów biegunki fermentacyjnej. Ma to praktyczne znaczenie w stanach przewlekającej się biegunki i wymaga okresowego wyłączenia z diety mleka, które jest bogate w cukier mleczny. Enteroinwazyjne bakterie to przede wszystkim szczepy pałeczek Salmonella, Shigella, Yersinia enterocoli-ca, Klebsiella, ropy błękitnej i inne.
Oko nadwzroczne
Nadwzroczność, zwana błędnie daleko-wzrocznością, polega na tym, że oko ma zbyt krótki wymiar przednio-tylny lub za słaby układ łamiący. Obraz światła zewnętrznego nie powstaje wtedy na siatkówce, ale poza nią i człowiek widzi niewyraźnie. Aby wyrównać tę wadę układu łamiącego oka, czyli wadę refrakcji, stosujemy szkła okularowe skupiające, które zwiększają załamywanie światła, uzupełniając niedobór układu optycznego oka.
Oko krótkowzroczne
Jeśli wymiary przednio-tylne oka są zbyt duże lub siła łamiąca układu optycznego zbyt wielka, to obraz przedmiotu powstaje przed siatkówką i widzenie w dal jest niewyraźne. Aby zobaczyć dobrze przedmiot z bliska, trzeba przysunąć go blisko oczu (stąd nazwa krótkowidz). Wadę tę wyrównuje się szkłami okularowymi (ze znakiem -), które rozpraszają promienie świetlne.
Wykazano, że błona śluzowa jelit najmłodszych niemowląt wykazuje fizjologiczną niedojrzałość immunologiczną (obniżoną odporność). Także niska kwaś-ność soku żołądkowego u najmłodszych dzieci ułatwia penetrację bakterii do górnych odcinków jelita cienkiego, w których znajdują się korzystne warunki dla rozwoju bakterii. U dzieci do 2 roku życia u ponad 90% przyczyną ostrych stanów biegunkowych są zakażenia przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie lub/i wirusy. Sprzyjają temu złe warunki higieniczne otoczenia, złe pielęgnowanie oraz zakażenia określane jako choroba „brudnych rąk”.
Biegunka
Biegunką nazywamy stan, w którym dziecko oddaje 3 lub więcej wolnych stolców, lub też 1 płynny stolec z domieszką krwi, śluzu lub ropy w ciągu 12 godzin. Tylko u noworodków i niemowląt karmionych piersią wydalanie w ciągu 12 godzin więcej niż 3 stolców wolnych uważane jest za stan fizjologiczny.
U dzieci biegunka jest groźnym objawem i może prowadzić do ciężkich zaburzeń w przemianach ustroju. Ciężkość przebiegu biegunki związana jest w znacznym stopniu z rodzajem zakażenia jelitowego, z wiekiem dziecka oraz z jego stanem odżywienia. Najczęściej chorują niemowlęta w pierwszym półroczu. U niemowląt zwiększona zapadalność na biegunkę wynika ze zwiększonej wrażliwości przewodu pokarmowego na czynniki chorobotwórcze.